Encyclopedie Drenthe

Term gebruikt voor vindplaatsen van vuurstenen en stenen artefacten.

Kasteelterrein juist ten zuiden van Eelde, oorspronkelijk bestaande uit een opgeworpen heuvel en een uitgebreid stelsel van tenminste drie omringende grachten (zie ook motte).

IJstijd van 150.000 - 12.000 jaar geleden waarin grote delen van het landoppervlak van het zgn. Zand-Drenthe en de directe ondergrond van de veengebieden werden gevormd.

Werkgroep die het provinciale en rijksbeleid ten aanzien van de hunebedden coördineerde.

Nabij het Looveen in Wijster zijn in 1926 en 1931 een laat-Romeins en een vroegmiddeleeuws grafveld gedeeltelijk opgegraven door Van Giffen.

Versiering op aardewerk kenmerkend voor de Vroege Bronstijd.

Restant van een motte (kasteel) gelegen ten noordoosten van Wittelte. Van de oorspronkelijke hoogte van ruim 4 m resteert nu nog slechts een miniem restant.

(Herwen 1806 - Rotterdam 1869) Oorspronkelijk predikant, later als archeoloog werkzaam bij het Rijksmuseum van Oudheden te Leiden (1835-1863).

Term die meestal wordt gebruikt voor de aanduiding van Neandertalers die in de Oude Steentijd (Paleolithicum) leefden.

Veenlijk van een man, in 1938 in de Westelijke Middelste Dwarsplaatsen in het Emmer-Erfscheidenveen ontdekt. Kort daarop overgebracht naar oudheidkamer De Hondsrug in Emmen, in 1986 ten slotte naar het Drents Museum.

In fasen opgehoogde grafheuvel op het Balloërveld.

Veenlijk van een ca. zestienjarig meisje, in 1897 in een veentje bij Yde ontdekt. Dankzij J.G.C. Joosting kort daarna opgenomen in de collectie van het Drents Museum. Tussen 1987 en 1994 uitvoerig onderzocht.

Periode uit de Steentijd, letterlijk Midden-Steentijd.

Letterlijk 'kleine steen'. De term wordt gebruikt om kleine vuurstenen voorwerpjes met een geometrische vorm aan te duiden.

Vroege mensachtige (Homo sapiens neandertalensis), genoemd naar het Neandertal in Duitsland waar voor het eerst resten van een skelet zijn gevonden.

zie: Noordse Veld

Letterlijk: nieuwe Steentijd - Prehistorische periode, gekenmerkt door het gebruik van aardewerk, geslepen stenen bijlen, en als middelen van bestaan akkerbouw (emmertarwe, naakte en bedekte gerst, gierst) en veeteelt (rund, schaap, geit, varken) naast het mettertijd in belang afnemende jagen, vissen en verzamelen.

Historisch en archeologisch jaarboek voor Drenthe, Verschijnt sinds 1883.

Interprovinciale opslagplaats van bodemvondsten uit de provincies Friesland, Groningen en Drenthe, gevestigd in Nuis (Gr.).

Ook: Noordsche Veld

Verzamelnaam voor de aardewerken voorwerpen die rond 1900 in groten getale in de omgeving van Odoorn werden 'opgegraven'.

Letterlijk harde bank in de grond die in de meeste gevallen niet bestaat uit vermeende ijzerverbindingen.

(Steenwijk 1939) Archeoloog.

Boerderij (1864) in Emmen waar voorwerpen uit de (voor)geschiedenis van Emmen en omgeving getoond werden.

Grafheuvel omgeven door een krans van palen. Kenmerkend voor de Midden-Bronstijd van Noordwest-Europa.

Twee veenlijken die in 1904 naast elkaar in het Weerdingerveen werden ontdekt. Dankzij G.J. Landweer in het Drents Museum terechtgekomen.

Ook: Paaschberg

Periode uit de Steentijd, letterlijk: Oude Steentijd.

(Middelstum 1943) Archeoloog.

(Assen 1867 - Beverwijk 1952) Arbeider en vervalser van archeologica.