Locatiedossiers
Huwelijk
De lange bruidstafel met genodigden in de kantinebarak van Kamp Schattenberg ter gelegenheid van een huwelijksvoltrekking, eind jaren vijftig.
Joris Kaitjily
Iedere zomer gingen kinderen bij een Nederlands gezin uit logeren. Dit werd denk ik, door het C.A.Z. (Commissariaat Ambonezenzorg) georganiseerd. Dit was waarschijnlijk bedoeld als een vorm van integratie. Ik was denk ik 10 jaar en woonde in barak 215 in Schattenberg.
Twee meisjes op het kampterrein
Twee meisjes poseren hand in hand voor een bloeiend struikgewas in Kamp Schattenberg.
Lydie Hahury
Aan het einde van de barakken 83 en 84, verzamelden mijn broer Chris, samen met zijn vrienden en ik kastanjes, eikels en mooie gekleurde herfstbladeren in een laag karretje. Verderop voetbalden een aantal jongens, van rond de 11 jaar oud.
Nellie Pelupessy
Ik heb zoveel herinneringen, zoals mijn eerste en enige step, een rode. Of mijn pogingen om te leren fietsen op een veel te grote fiets met mijn grote zus Nona achter me aan. Uiteindelijk toch gelukt.
Waarschuwingsbord
Foto van één van de vele onleesbaar geworden waarschuwingsborden in en om Kamp Schattenberg. Deze foto werd gemaakt in de laatste jaren dat het kamp bestond: eind jaren zestig. Niets meer werd onderhouden of hersteld. De locatie is onbekend. In 1971 zal het kamp definitief sluiten.
Nella Haurissa
Op onze lagere school in het Kamp Schattenberg “De Christelijke School met de Bijbel” werden in 1960 wedstrijden gehouden onder de klassen 4, 5 en 6 met het voordragen van gedichten.
Zus en broer, Sien en Richard Pattiruhu
Sien Pattiruhu was als 8-jarige op weg naar de zondagsschool, die werd gegeven in de kerk aan de grote weg van Schattenberg. Voor Sien de bocht daarheen maakte, stond ze opeens tussen de krioelende ratten
Thijs Rugebregt bewaart een plakboek van de band van zijn broer
Overal in het kamp waren er bandjes die muziek speelden. Het waren los-vaste groepjes die met elkaar speelden en veel wisselden. Als er wat te doen viel in de Schouwburg dan vormden er zich groepen. Mijn broer Danny heeft in 1960 een plakboek gemaakt over The Strolling Players.
Bitha Sipahelut
Bitha's vader Albert (1921) is in 1947 het KNIL ingegaan en was gelegerd in Djember. Moeder Dina Lalihatu (1924) zwanger van Bitha reisde hem na vanuit het dorpje Allang op het eiland Ambon.
Otis Polnaya
Otis heeft altijd geholpen in het winkeltje van zijn moeder in barak 81. Met de weegschaal wist hij, als kind al, hoe je een halve of een hele kilo moest afwegen of het nou suiker is of sagomeel waar sommige bewoners van kamp Schattenberg altijd om vroegen.
Blote voeten in de sneeuw
Het is 1942 op Ambon, tijdens de Japanse bezetting in de Tweede Wereldoorlog. De vijfjarige Fransien ziet haar opa uit een zelfgemaakte loopgraaf bij hun huis kruipen. Het schieten is net opgehouden. Een Japanner ziet hem en slaat hem met de kolf van zijn geweer tegen het hoofd. “Hij was op slag dood.”
Ingrid de Roode
Ik speelde eeuwig buiten, meestal op het pleintje voor de garages. Veel vriendinnetjes in de buurt, verstoppertje, of spelen bij de bunker, vlak achter ons huis. Soms televisie kijken in de kantine, en 's winters naar beneden glijden bij de kerk, op een stuk karton en al glibberend weer naar boven klauteren. Schaatsen op het vennetje, vlakbij boer Tollenaar.
Kamp Schattenberg plattegrond
Klik op de punten op de kaart en ontdek foto's en verhalen over kamp Schattenberg
Hi. P. Oppier-Tirtodimedjo
Als voorziening voor het gezamenlijke vrijdagsgebed werd voor de moslims een kamer van ca. zes bij vier m2 ter beschikking gesteld in de ruimte naast de kamer van mijn ouders. Alleen de mannen konden het gebed doen, omdat er niet voldoende ruimte was voor iedereen.
Lopende en ravottende schoolkinderen op weg naar huis
Als de school uit was in Kamp Schattenberg was het altijd heel druk met lopende en ravottende schoolkinderen op weg naar huis. Voor de fietsende meester Bijlhout zullen de kinderen uit respect aan de kant zijn gegaan. Meester Pattinama, rechts achter meester Bijlhout, liep meestal naar huis.
Wandelende meisjes
Voor alle kinderen was er in Kamp Schattenberg genoeg te beleven. Zoals deze meisjes relaxed wandelend vanuit de sportvelden richting het exercitie-terrein bij de 'kachel-barakken' 81 t/m 85.
Weggelopen naar Schattenberg
Dan ziet hij aan de overkant een meisje staan dat hem al vaker is opgevallen. Zij staat daar ook dagelijks. Hij vraagt een vriendin: “Wie is dat knappe meisje daar?”
Nippy Noya
Ik heb mijn eerste tifa, een Molukse trommel zelf gemaakt. Van zo'n groot koekblik, waarover ik een binnenband van een auto had gespannen. Ik was ongeveer zes jaar.
Jimmy Dekker
Ik ben Jimmy Dekker geboren 21-12-1945 in Piroe (Ceram) Maluku. Van 1951 tot 1959 woonden wij, de familie C.L. Dekker in Schattenberg, barak 18-kamer 1. Later zijn wij naar het midden van de barak verhuisd, de ‘corridor’ zoals het genoemd werd.
Verhalen van de bewoners van de barakken
In de zomer van 2021 vertelt AAN DE ANDERE KANT met een theatrale ontdekkingstocht het verhaal van de Moluks-Nederlandse geschiedenis in voormalig kamp Westerbork. Hier leest u alvast de verhalen van mensen die tussen 1951 en 1971 woonden in barakken van Schattenberg, zoals het kamp na de Tweede Wereldoorlog werd genoemd.
Eli Pietersz
Een Hollandse juf stapte op me af en gaf me zomaar een trommel. Ik had daarvoor nooit zo’n mooie trommel gezien. Ik verstond haar maar half.Wat moet ik er mee?
Coba de Fretes
Terwijl ik aan het afwassen was, vloog er een rat langs me heen en verdween in een gat naast de open overstort. Helemaal in paniek haalde ik mijn broertje op.
Pieter Tulaseket CAZ stoel - Barak 12
De Stoel van het CAZ (Commissariaat Ambonezenzorg). Pieter Mathijs Mauritz (1952) is de jongste uit een gezin met 3 jongens en 3 meisjes: Julia, Johannes (‘Nyong’), Monique, Ingrid, Joseph (‘Boetje’). Met vader Daniel Tulaseket (6 feb 1911, Lilibooy – 8 dec 1967, Winterswijk) en moeder Jermiena Titarsole (9 juli 1912, Lilibooy – 22 okt 1967, Winterswijk), telden ze 8 familieleden.
Dinah Marijanan
Eén van de schrijnende kanten van Schattenberg voor Dinah, is de Spartaanse opvoeding die veel kinderen kregen.
Nora Rehatta
Nora Rehatta (1948) had gewoon met de Harmanni bus in Assen naar school kunnen gaan, maar regelmatig pakte ze de fiets.
Max Metekohy
Aan die kant van Schattenberg waren ook de 4 grote velden, waar de voetbalwedstrijden gehouden werden. Toen een zweefvliegtuig daar eens een noodlanding maakte, liep het hele kamp uit.
Alex Thenu
Hij hoorde bij de beruchte 'Klep Wijnand' van Pietersz uit barak 4, helemaal aan de andere kant van het kamp. Bung Endik zei dat ze ‘nasi goreng’ gingen maken in het bos en in de boom gingen koken. Dus er werd aangewezen wie wat stiekem van huis moest meenemen, rijst, ketjap, trassi, eieren, kruiden enz.