Encyclopedie Drenthe

Ook: strubbel, strubbenbos, strobben, strobbebos 

Herstellingsoord te Schoonloo.

Buurtschap in de gemeente De Wolden (tot 1998 De Wijk) ten oosten van Koekange en ten westen van Hoogeveen aan weerszijden van de spoorlijn Groningen - Zwolle.

zie: Bomen en struiken

zie: Heidesoorten

Overwegend uit struiken bestaande begroeiingen.

Hoefijzervormige wal, in het landschap als heuvels opdoemend, met een inwendig geschubde structuur, ontstaan in de ijstijd Saalien rondom een tongbekken van het landijs.

Deels beboste heiderestanten (ruim 100 ha) ten zuidoosten van Zuidwolde. Eigendom van Het Drentse Landschap.

Deels bebost stuifzandgebied (180ha), maakt geomorfologisch deel uit van de uitgestrekte heide- en stuifzandgebieden ten oosten van Dwingeloo. Werd er echter door de aanleg van de A 28 in 1970/71 van afgesneden.

Afzettingsgesteente, ontstaan door het toetreden van water tot door vulkanen uitgestoten as en steensplinters.

Stuifzandgebied (101 ha) begroeid met heide en bos tussen Uffelte en Havelte. 

Voormalige veenkolonie in de gemeente Westerveld (tot 1998 Havelte) ten noorden van Uffelte en Havelte.

Schatting die de kerken van Anloo, Vries, Beilen en Westerbork in de Late Middeleeuwen moesten opbrengen aan de kerk van Steenwijk.

Lat.: Arnica montana. Plant met oranjegele, margrietachtige bloemen behorende tot de familie van de Composieten.

Buurtschap aan de gelijknamige weg in de gemeente Coevorden (tot 1998 Dalen) ten noordwesten van Dalen en ten westen van de opritten en afslagen in de autoweg N34 (De Punt-Emmen-Coevorden) bij Kleine Veld.

Bosgebied (448 ha) ten noorden van Emmen, ontstaan in de jaren '20 van de 20e eeuw door bebossing van (delen van) het uitgestrekte Weerdinger Veld.

Voormalig veengebied in de gemeente Borger-Odoorn, tevens de naam die tijdens de 19e-eeuwse vervening van het gebied werd gegeven aan de bewoning op het bovenveen langs de Middenweg, de scheiding tussen de Noorder- en Zuiderdwarsplaatsen.

Grasland op veengrond.

Veensoort die bestaat uit resten van veenmossen (Sphagnum-soorten) met een zeer hoog organischestofgehalte (80 tot 100%).

Al dan niet (geheel of gedeeltelijk) uitgeveende natuurlijke laagte. Nu veelal een waterplas waarin drijvend veenmosveen (Sphagnum cuspidatum) en veel wollegras groeit.

Dagvlindersoorten die wat hun levensloop betreft gebonden zijn aan hoogveen-vegetaties.

Uit moeras op laagveen ontwikkelde weidegronden.

zie: Werkgroepen veldbiologie

Centrum voor onderwijs en educatie waarin het leren van en in de omgeving centraal staat.

Voor Drenthe typische, voedselarme wateren. Voorkomend op de zandplateaus, vaak met keileem in de ondergrond. Soms van oorsprong pingoruïnes, in andere gevallen door de wind in vroeger tijden uitgeblazen laagten die zich met water hebben gevuld.

Het verschijnsel dat in betrekkelijk korte tijd in (half-)natuurlijke vegetaties grassen de overhand krijgen.

Een stelsel van maatregelen in het kader van natuurbeheer om in onnatuurlijk verrijkte bodems de oorspronkelijke voedingstoestand terug te brengen.

Gronden waar na de ontginning tot dalgrond het grootste deel van het teruggestorte veenpakket is verdwenen.

In Drenthe komt het, speciaal waar grote akkerbouwcomplexen voorkomen, vrij vaak tot verstuiving van zand en veen.

Het zuurder worden van bodem en water door toevoer van verzurende stoffen (met name zwaveldioxiden, stikstofdioxiden en ammoniak).